• header

 In Memoriam Willem Kamphorst

 

 

 

 

Willem werd in januari 2011 als M-lid registreerd van de Veluwse Wieler Vereniging. Hij was toen al enige jaren lid van wielervereniging TCH uit Harderwijk. Aanvankelijk fietste hij iedere maandag mee in de seniorengroep van de VWV. Hij voelde zich al heel gauw thuis in deze groep. Niettemin vond hij mountainbiken nóg leuker. Mountainbiken vergt meer techniek. Een technisch parcours met veel krappe bochten, was Willem op het lijf geschreven. Bovendien had hij een uitstekende conditie. Je reed hem er niet “zomaar af”. Wellicht had zijn uitstekende techniek te maken met zijn  passie voor de schaatssport. Hij was een méér dan gemiddeld wedstrijdschaatser die toentertijd goed meekon met “de grote jongens” Hij kon prachtige verhalen vertellen over Elfstedentochten die hij had (uit) gereden. Hij schaatste ook het liefst op (pikzwart) natuurijs. In de wintermaanden ging hij dikwijls naar de ijsbaan in Dronten. Daar gaf hij zijn schaatsmaten vaak goede tips om hun techniek te verbeteren.                               

Willem was een echt buitenmens. Zijn vader had een boerderij aan de Dirk Staalweg. Destijds nog een groot braakliggend gebied. Op jonge leeftijd kwam hij al gauw in “vaste dienst” bij zijn vader. Hij leerde veel op de boerderij. Hij hield van het vrije boerenleven en was geboren met 2 rechter handen. Alles wat zijn ogen zagen, maakten zijn handen. Hij werkte hard om zijn ambities waar te maken. Na het behalen van zijn rijbewijs werd hij vrachtwagenchauffeur en later zelfs “baas” van een camping. In de wielergroep was Willem een bescheiden fietser. Nooit had hij het hoogste woord. Tijdens het fietsen hoefde je ook niet met Willem te praten. Zijn slechte gehoor was daar overigens debet aan. Zijn ingetogenheid betekende echter niet dat hij het altijd met alles en iedereen eens was. Hij kon soms “recht voor z’n raap” reageren als iets hem niet zinde. 

Willem was ook nauw betrokken bij de activiteiten van de VWV. Menigmaal heeft hij de Ermelose Klim Tocht uitgepijld. Ook hielp hij altijd enthousiast mee aan het onderhouden van de vaste MTB-route. Dit tot grote voldoening van de Toercommissie en de woensdag MTB-groep.

Ondanks zijn uitstekende conditie was zijn fysieke toestand niet altijd 100%. Zo kreeg hij jaren geleden veel last van zijn rug. Allerlei houdingen moest hij dikwijls aannemen om de pijn in zijn rug enigszins te verzachten. Hij werd diverse malen geopereerd maar (blijven) fietsen bleek dan toch het beste “medicijn” te zijn. Begin 2020 werd Willem getroffen door een ernstige bloedziekte. Hij werd hiervoor behandeld in het LUMC in Leiden. Het waren zware en vermoeiende behandelingen maar dankzij zijn uitermate goede conditie doorstond hij de zware chemiekuren. Soms moest hij 3 weken achtereen in het LUMC verblijven. Hij vocht als een leeuw tegen zijn vreselijke ziekte. Hij kende vele goede, hoopvolle dagen maar er waren ook periodes waarin hij zich heel ziek voelde. Uiteindelijk verloor hij de ongelijke strijd. Zondag 31 januari, op 77 jarige leeftijd, kwam er een einde aan zijn (sportieve) leven. 

Tijdens de afscheidsdienst op zaterdag 6 februari in de aula van uitvaartcentrum “De Varenhof” konden we luisteren naar mooie – door Willem zelf uitgekozen – muziek. Zijn zoon Willem en dochter Petra deelden met ons hun mooie en liefdevolle herinneringen aan hun vader. Zo vertelden zij over de prachtige cruisereis die hun vader en moeder gemaakt hadden. Een wereldreis die maar liefst 108 dagen duurde! Talrijke grote havens werden aangedaan. Willem en Tiny hadden ook hun eigen “cruiseboot” met als uitvalsbasis het prachtige natuurgebied “De Weerribben” in de provincie Overijssel. Het hele gezin maar later ook zijn kleinkinderen, hebben vele mooie “cruises” met hun vader en opa gemaakt. Op een mooie zomerdag nodigde Willem ook de MTB-groep uit. Hij liet ons de mooiste plekjes van de Weerribben zien. Het was een onvergetelijke dag. 

Na de indrukwekkende afscheidsdienst brachten we Willem naar zijn laatste rustplaats op begraafplaats Koningsvaren.

             Bovenaan op de rouwkaart stond de prachtige tekst: 

                    Knokken tot het einde, 

  Zo sterk, keer op keer. 

                      Je hoofd nog vol met plannen, 

                      maar je lichaam kon niet meer. 

Treffender kon het niet verwoord worden. 

Laten wij hopen dat echtgenote Tiny, zoon Willem met partner Renée, dochter Petra met partner Jan en ook de kleinkinderen Thijs, Niels, Marit, Tessa, Dione en Yvon, hieruit veel troost en kracht halen om zonder hun dierbare echtgenoot, vader, schoonvader en opa, verder te gaan. 

Harrie van Ooijen

Lief en leed VWV