Vrijdag 24-06-2005: 
De dag van vertrek. Hier hebben we al meer dan een half jaar naar uitgekeken. De voorbereiding in Nederland zit erop en het wordt tijd om naar het slagveld te trekken. We reizen met de auto waar het flink passen en meten is om alles erin te krijgen. Het valt niet mee om naast de gebruikelijk vakantiespullen ook nog eens twee complete fietsuitrustingen met reservemateriaal mee te nemen. Uiteindelijk past alles precies en staan de fietsen mooi vast op het dak van de auto. 

De route is eenvoudig. Het komt eigenlijk gewoon neer op "immer gerade aus" langs Ermelo, Arnhem, Oberhausen, Brennerpas, Brunico tot aan de camping in Rasen-Antholz. Bij het vertrek hadden we te maken met een hittegolf en grote droogte. Onderweg kwamen we erachter waar alle neerslag zich had verschanst. In Zuid-Duitsland begon het te regenen en niet hield het de eerste anderhalf uur niet meer op. Een complete wolkbreuk zorgde ervoor dat de wereld veranderde in een groot aquarium en onze fietsen op het dak van alle smeermiddelen werden ontdaan. 

Uiteindelijk was het bij het verschijnen van de ochtendglorie aan de zuidkant van de Alpen droog en reden we zonder moeilijkheden het terrein van de camping op. De reis heeft in totaal 11 uur geduurd waarbij ruim 1000 km waren overbrugd. Het rijden in de nacht bleek vermoeiend maar verliep wel mooi voortvarend.

Zaterdag 25-06-2005:
Na aankomst op de camping werd ons een plek toegewezen door een alleraardigste campingbeheerder "Leo". Met een typische zangerige Tirolse tongval legde hij in het Duits van alles uit over bezonning en de voorzieningen op de camping. We waren te vermoeid om het hele verhaal te volgen en knikten op alles instemmend. Snel werden tent en fietsen op de campingplaats geinstalleerd en werd de dag benut om bij te komen van de nachtelijke reis. Tip: zorg dat je niet in slaap valt in de zon maar in de schaduw, dat scheelt een paar pijnlijke dagen en rode schouwers... Inmiddels was ook Sander met zijn vouwwagen op de camping aangekomen. Ook hij zal de komende tijd op onze camping verblijven en met ons een aantal ritten rijden als voorbereiding op de Dolomieten Marathon.

De eerste dag wordt afgesloten met een heerlijke en omvangrijke pasta-maaltijd met tomatensaus, waarna een fietsplanning voor de komende dagen wordt uitgestippeld met behulp van een routekaart.

Zondag 26-06-2005:
De eerste echte dag van de vakantie. Wakker worden in de tent na een toch wel frisse nacht. De temperaturen lopen toch wel terug 's nachts ondanks dat we in een dal zitten. De zon schijnt echter al, dus het zou spoedig die dag warm worden. De ochtend wordt besteedt aan het poetsen en in orde maken van de fietsen. De regen tijdens de heenreis had ervoor gezorgd dat alle draaiende delen wel een smeerbeurt konden gebruiken. Tevens werden voor de zekerheid oude binnenbanden vervangen voor nieuwe zonder bandenplakkers. Dit met het oog op eventuele "klappers" tijdens afdalingen. Er gaan namelijk verhalen dat door de warmte die ontstaat als gevolg van de hoge snelheden in afdalingen bandenplakkers los kunnen laten. Een lekke band in een afdaling is het laatste wat we willen, dus we nemen het zekere voor het onzekere. Thuis hadden we al gezorgd voor goede remkabels en remblokken.
 
Het leuke tijdens vakanties is dat je elkaar altijd veel beter leert kennen. Zo komt naar voren dat we te maken hebben met een reisgenoot die maniakale neigingen heeft rondom het poetsen van zijn fiets. Op zich niets mis mee, elke fietser (op enkele uitzonderingen na) zorgt goed voor zijn raspaardje, maar wat gebeurt er met een maniak waarvan de fiets helemaal in orde is? Dan ontstaat een probleem, hij heeft niets meer te doen. In een uiterste poging nog wat te doen volgt het volgende wanhopige citaat: "je kunt altijd nog met siliconen in de weer". Gelukkig waren er op dat moment geen vrouwen in de buurt die dit verkeerd konden interpreteren...


's Middags stond de eerste fietstocht op de planning. Het "rondje Brunico" van ongeveer 50 km. Dit moest een rustig rondje worden om materiaal en lichaam te testen. Nou dat rustig kan achterwege gelaten worden. Er diende meteen flink gewerkt te worden. De beklimming van de Furkelpass (passo Furcia) bleek een echte klim met stukken die boven de 10% uitkwamen. Op enkele motoren bleek het mooi rustig op de weg te zijn, waarbij het wegdek er opvallend goed bij lag. We keken onze ogen uit en kregen met deze korte rit meteen een goede indruk van wat de Dolomieten voor ons in petto hadden. 

De dag werd afgesloten met een heerlijke en omvangrijke pasta-maaltijd met roomsaus. Voor de volgende dag stond een monstertocht naar de "Drei Zinnen" op de planning dus werden de slaapzakken vroeg opgezocht.


Maandag 27-06-2005:
Voor de maandag stond een lange rit op het programma. De tocht zou ons voeren naar de beklimming van de "Drei Zinnen" ook wel bekend als "Tre Cime di Lavaredo". Voor deze rit zijn we vroeg vertrokken met de auto richting het nabij gelegen Dobiaccio. Door hier de auto te parkeren konden we de tocht met 35 km inkorten. Door de zwaarte van de tocht was dit geen overbodige luxe. 

De tocht voerde allereerst over de "Kreuzbergpass" ("passo Monte Croce") naar 1636 meter. De afdaling die volgde was echt een topper. Ideaal om eens te test hoe de wegligging van je fiets is in bochten en welke top gehaald kan worden om een recht eind. Ondanks het controlerende rijden, als dit mogelijk is met dit soort snelheden, hebben we hier even goed toppen genoteerd die boven de 80 km/h uitkwamen. Duidelijk dus dat we hier te maken hadden met het echte werk en niet zomaar wat "hobbels en knobbels". 

Na de afdaling volgde de kortere klim van de "passo S. Antonio". Deze voert je naar 1489 meter hoogte. De afdaling van ongeveer 7 km leidt je naar een dorpje dat een prachtig blauw-groen stuwmeer ligt. Qua hoogte ben je dan afgezakt onder de 1000 meter. Vanaf hier begin het klimmen richting de Drei Zinnen. Dat betekent dat er heel wat hoogtemeters overbrugd moeten worden want de top hiervan ligt op 2260 meter. Een tocht van ongeveer 25 km volgt naar de voet van de echte klim. Toch moet ook in dit stuk flink geklommen worden, waarbij het stijgingspercentage steeds meer opliep. De werkelijke klim is afgezet met een slagboom. Auto's moeten er betalen (naar verluid 20 euro) om naar boven te mogen. Fietsers mogen gratis naar boven. Dan moeten ze wel zelf trappen. De klim is het een feest voor klimmers. Haarspelden en stijgingspercentages die beginnen bij 10% over 4 km lengte. Werkelijk een uitdaging met een prachtige beloning door het mooie uitzicht op de top. 

De haarspelden en steilheid zorgen voor een moeilijke afdaling. Jasjes kunnen absoluut geen kwaad op deze hoogte. Uiteindelijk dalen we aan een stuk door richting Dobiaccio waar we die ochtend ook waren gestart. We waren bij terugkomst erg onder de indruk van onze dag en hadden een voldaan gevoel bij het feit dat we de lengte en zwaarte goed hadden ingeschat vooraf.


's Avonds hebben we de reserves bijgevuld met een snelkook-pastamaaltijd. We hebben de foto's van de dag bekeken en ervaringen uitgewisseld. 

Dinsdag 28-06-2005:
Na de mooie rit van gister was het dinsdag tijd voor een eerste verkenning van de Marathon. Het zogenaamde "Sella-rondje" werd gereden. Dat klinkt als een mooi zondagochtendritje maar dat blijkt in werkelijkheid heel anders. Er moest serieus gebikkeld worden vandaag. Daarnaast natuurlijk goed worden gekeken hoe de bochten lopen, waar mogelijkheden zijn voor demarrages en wanneer gegeten kan worden komende zondag. Ook diende vandaag flink naar de omgeving te worden gekeken, want tijdens de Dolomieten Marathon kan dat natuurlijk niet. Zeg nou zelf, Armstrong zit toch ook niet van de omgeving te genieten tijdens de Tour! 

Na een bak koffie en uitwisseling van de ervaringen rondom de heenreis vanuit Nederland vertrekken we samen met de "bende van 5" Aalt Cozijnsen, Jan ten Hoeve, Kees van Houten, Hans Lemmers en Jos van Leuven brachten deze week door in een luxe omgeving in La Villa. La Villa was ook de startplaats van zondag dus de heren zaten gebakken op hun locatie.


De tocht van de dag voerde over 69 km, waarbij 1100 hoogtemeters overbrugt dienden te worden. Het bleek voor iedereen een goede zet te zijn geweest om het parcours te verkennen om zo een gevoel te krijgen bij het plaatje van de tocht. Het werd duidelijk dat er niet alleen met de benen geklommen moest worden maar ook met het verstand. Beklimmingen van de passo Pordoi en de passo Sella waren serieuze jongens.



De dag was gezellig doordat we met zijn achten waren. Na afloop werd een afspraak gemaakt om donderdag de tweede helft van de Marathon te rijden. Op de camping stond nasi op het menu en werden 's avonds de foto's bekeken op de laptop.

Woensdag 29-06-2005:
Eindelijk uitslapen! Vandaag was een echte rustdag. De tocht van maandag en de lange dag van gister hadden best wel voor vermoeidheid gezorgd. Er werd gebruik gemaakt van de luxe douche-ruimtes van de camping en overdag een duik genomen in het zwembad.

Naast de lichamen die hun rust kregen, werden ook de fietsen wat opgelapt. Naast poetsen bleken de remblokken flink ingesleten. Advies: neem minimaal 1 set reserveremblokken mee. Bij natheid kan het zijn dat je onderweg zelfs moet wisselen dus stop minimaal 2 blokjes in je zadeltasje.

's Middags heeft Erwin een rondje naar Oostenrijk gereden. 
De grens ligt 22 km. van de camping vandaan, bovenop het Stallersattel. Vijf kilometer voor de top staat een stoplicht dat eens per uur op groen springt, omdat auto's elkaar onmogelijk kunnen passeren op deze smalle bergweg. Op de fiets is de terugweg zeer de moeite waard omdat bij de afdaling door het dal met gemak snelheden van boven de 80 km/h kunnen worden gehaald.

Aan het einde van de middag voor het eerst regen gehad. Flinke buien die ons er echter niet van weerhield om te barbeknoeien die avond. 

Donderdag 30-06-2005:
Na het "Sella-rondje" werd vandaag het tweede deel van de Dolomieten Marathon verkend. Na moeizame heenreis naar La Villa over 40 km kwamen we vroeg in de ochtend aan om meteen om de fiets te springen. De moeizame heenreis werd veroorzaakt door wegwerkzaamheden. Het lijkt of in Noord-Italie elke weg wordt verbeterd, wat overigens wel een erg goed resultaat oplevert. 

De regen van de vorige avond had ervoor gezorgd dat de temperatuur deze ochtend aanzienlijk lager lag als de voorgaande dagen. Dit maakte het een stuk prettiger om de fietsen. 

De afstand van vandaag was een stuk langer maar het leek allemaal wel lichter over het geheel genomen. De beklimmingen waren langer maar er zat ook meer daalwerk in en een stuk overgang dat relatief vlak was. Toch mag de beklimming van de passo Giau niet vergeten worden. Een beklimming over 9 km waarbij 900 hoogtemeters overbrugd moesten worden. Geen kattenpis dus. 
Na afloop werden de gebruikelijke sterke verhalen weer tevoorschijn gehaald waaruit bleek dat iedereen enigszins opgelucht was over de zwaarte van de tocht van zondag. Iedereen was het eens, zondag werd een mooie dag. We waren in topconditie en van ons mocht het gebeuren!



's Avonds op de camping verslag gedaan aan Sander die niet mee was geweest deze dag. Weer een flinke regen, dus vroeg de slaapzak in gedoken om de dag nog een paar keer door te nemen in onze slaap.

Vrijdag 01-07-2005:
Vandaag een rustdag. Er stond een kleine tocht op het programma maar deze hebben we laten zitten. Het weer was niet echt top en we konden onze rust goed gebruiken. 's Ochtends lekker rustig aan gedaan met krant en koffie.

's Middags zijn we naar Pedraces geweest om een aantal bekenden te ontmoeten van een internetforum (http://www.wielertoerist.nl/) Leuk om eens andere fanatieke fietsers te ontmoeten. Vervolgens konden we onze startnummers ophalen bij het verdeelpunt. Erg druk, hoewel het uiteindelijk heel vlot geregeld was. 
Vlakbij het verdeelpunt was nog een reclamemarkt met sponsoren van de Marathon. Mooie spulletjes van Pinarello en andere Italiaanse wielermerken. De markt was een leuke bijkomstigheid waardoor we helemaal in de sfeer kwamen voor zondag.

In de avond hebben we met de "bende van 5" gegeten in een erg goed restaurant. Hoewel je in de hele omgeving lekker kunt eten, was deze gelegenheid absoluut een topper waarbij de prijs ook nog eens betaalbaar is. Om een indicatie te geven waren we ongeveer 20 euro kwijt voor een voorgerecht (pasta), hoofdgerecht (grote pizza), koffie en een aantal drankjes. De "bende van 5" voelde zich overigens erg thuis in deze gelegenheid waarbij de serveerster "Heidi" het enigszins moest ontgelden met een aantal gevatte opmerkingen. Het bleef nog lang gezellig voordat we terug richting de camping vertrokken.

Zaterdag: 02-07-2005:
De dag voor de grote dag. Dat betekent sleutelen, poetsen, benen scheren, bananen kopen en ga zo maar door. Vooraf hadden we alles voor de dag gepland. Vooral omdat er best veel gedaan moest worden en we ook nog eens op tijd in La Villa wilden zijn. Alles liep echter anders...
Tijdens het sleutelen viel de fiets van Michiel om en ontstond er een schade die zeer ernstig bleek. Een breuk in de carbon achtervork waardoor fietsen onmogelijk is geworden. Snel werd een fietsenmaker opgezocht, maar die keek ernstig bij een blik op de schade. Ook een vervangende fiets bleek niet beschikbaar vanwege de grote framemaat die benodigd was. De rol van deelnemer veranderde in die van verzorger.

Erwin en Sander hebben aan het eind van de middag een testronde gemaakt om te kijken of hun fietsen wel in orde waren waarna een flinke pastamaaltijd de energievoorraad op peil moest brengen. Tijdens de afwas kwam uiteindelijk een telefoontje van de clubgenoten vanuit La Villa met de mededeling dat ze een fiets hadden kunnen huren zodat uiteindelijk iedereen toch kon vlammen in de Dolomieten Marathon. 

Bij aankomst bij het appartement in La Villa die avond bleek de huurfiets een echt raspaardje. Een full-carbon racemachine van Scott met welliswaar zwaarder verzet als gepland (lichtste 39x25), maar absoluut een superoplossing voor de problematische situatie waarin Michiel zat. Bij deze: KLASSE JONGENS dat jullie dit mogelijk hebben gemaakt!

Ondanks de voortreffelijke voorbereiding van de afgelopen maanden en afgelopen verkenningsweek was de sfeer voor het slapen gaan gespannen in het appartement. Iedereen probeerde toch de slaap te vatten en zijn plan voor de volgende dag nog een keer door te nemen.

Zondag 03-07-2005:
D-day. De Dolomieten Marathon ging in alle vroegte van start. Iedereen maakte zich klaar en zorgde voor een goed ontbijt en de juiste kleding. De start lag letterlijk om de hoek van het appartement dus er kon direct aangesloten worden bij de anderen van de 8900 deelnemers. Omringd door de mooiste fietsen, meest uiteenlopende soorten berijders en een kabaalmakende helikopter was het wachten tot de daadwerkelijke start. <br /><div><br />De dag was een belevenis met alles erop en eraan. De vele deelnemers vormden een prachtig beeld op de beklimmingen met hun haarspeldbochten. De verzorging was uitstekend met veel aanbod en veel posten langs het parcours. 

Uiteindelijk heeft iedereen een mooi resultaat neergezet. Iedereen heeft de tocht volledig voltooid en dat is al een prestatie op zich met het oog op de zwaarte van het parcours en de strenge tijdslimieten die er onderweg golden. 

Na afloop was iedereen vol lof over de neergezette prestaties. We waren het erover eens dat onze deelname van de Dolomieten Marathon absoluut de moeite waard was geweest. 

Maandag 04-07-2005:Na zo'n intensieve dag is een rustdag wel verdiend. De maandag wordt daarom besteed aan het uitslapen, eten en het wassen van kleding. We blijken de inspanningen goed verteerd te hebben.

Later op de dag de camping betaald omdat we de volgende dag willen verhuizen naar Bormio dat iets meer naar het westen ligt. 

Kosten camping: ongeveer 20 euro per nacht voor twee personen met een tent.

Dinsdag 05-07-2005:
Vandaag stond de verhuizing op de planning. De regen kwam echter met bakken uit de hemel. Het had sinds de avond ervoor aan een stuk geregend en het zag er niet uit dat hier verandering in zou komen deze dag. We besloten daarom maar om een dag langer te blijven. 

's Middags ontstond uiteindelijk nog een droge periode. Er bleek sneeuw op de omringende toppen te liggen. We besloten een toeristische rondrit met de auto te maken.


Woensdag 06-07-2005:
Vandaag gingen we dan echt op pad. Tijd om ons strijdveld te verleggen en richting nieuwe uitdagingen te gaan. Daarom zouden we vandaag naar Bormio vertrekken dat aan de voet van de befaamde Stelvio ligt. Neusje van de zalm voor de geoefende klimmer. Daarnaast was dit gebied een lust voor het oog van de natuurliefhebber. Gletsjers, marmotten en watervallen. Overal waar je keek zag je beelden die rechtstreeks geprojecteerd konden worden op een anzichtkaart. De tekst met ‘Groeten vanaf de Stelvio’ hoefde je er alleen maar bij te denken in gedachten.

Na een flinke rit vonden we een uitstekende camping net buiten Bormio. Hier werden we vriendelijk ontvangen. De eigenaar had duidelijk merkbaar vaker van die gekken met fietsen aan zijn poort. 

Donderdagdag 07-07-2005:
Vandaag hadden we een mooie rit op het programma staan. De befaamde Stelvio moest er aan gaan geloven. Wij zouden deze berg gaan verslinden. En niet 1 keer! Nee, we zouden hem van beide zijden gaan beklimmen. 

Een mooie ronde van ruim 100 km die ons eerst over de beklimming aan de zuidzijde voerde en via een afdaling door Zwitserland naar de voet stuurde zodat we langs de Noordkant nogmaals konden bedwingen. Deze kant werd dit jaar ook door de profs in de Giro beklommen.

De dag was een fantastische belevenis. Klimmen tot boven de 2500 meter. Daar aangekomen bij een splitsing en een douanepost gevraagd of we toestemming hadden om zonder paspoort door Zwitserland te mogen. Dit bleek niet zo zelfsprekend. Uiteindelijk naar 10 minuten bellen mochten we van de vriendelijke douanier onze weg vervolgen. Deze man had waarschijnlijk de drukste werkdag van het jaar erop zitten. Hij was douanier op 2500 meter hoogte en "bewaakte" de grens langs een weg waar alleen maar fietsverslaafden rondhingen.

Tijdens de afdaling door Zwitserland kregen we te maken met een flinke verrassing. De 7 graden en lange wachttijd boven bij de douanepost had ons tot op het bot afgekoeld. De slechte asfaltweg was daarom een ware hel. Maar het kon erger, asfalt veranderde in grind! We daalden met zo'n 10 procent over een onverharde weg met een temperatuur onder de 10 graden. In 1 woord samen te vatten als afzien.

Onderaan in het dal kwamen we snel bij doordat de temperatuur weer boven de 20 graden uitkwam. We konden ons opmaken voor de 48 bochten van de tweede beklimming van de Stelvio. Nu klommen we naar de daadwerkelijke top die op zo’n 2750 meter lag. Dit was het echte werk. Niet alleen door de kilometers die al in de benen zaten maar ook door de moeilijkheid van de klim was het een taaie klus maar letterlijk en figuurlijk misschien wel het hoogtepunt van onze klimvakantie.



De beloning was een mooie afdaling en een voldaan gevoel bij het slapen gaan die avond.


Vrijdag 09-07-05:
Het laatste doel van de vakantie was om de befaamde Passo di Mortirolo en de Passo di Gavia te beklimmen. Tot aan de voet van de Mortirolo gaat de weg gestaag naar beneden, maar vanaf Mazzo di Valtellina moet er gewerkt worden. De Mortirolo gaat 13 kilometer lang omhoog met stijgingen van 10% en meer. Deze klim heeft het venijn van een ardennenklim, maar is even lang als bijvoorbeeld Alpe d’Huez. Loodzwaar dus.
Na een niet al te lange afdaling gaat het gelijk weer vals plat omhoog tot aan de voet van de Gavia, bij Ponte di Legno. Dan volgt nog 17 kilometer beulswerk. Wederom zijn stijgingen tot 14% geen uitzondering. Hoewel het inmiddels half juli was, was het op de top van de Gavia vreselijk koud. De sneeuwvlokken kwamen letterlijk uit de lucht vallen. In de afdaling steeg de temperatuur weer snel, en in Bormio was het weer hoog zomer.

Na terugkomst zijn we vlot vertrokken om 's nachts in Nederland aan te komen. De rit terug heeft meer tijd gekost als de heenreis maar verliep evengoed voorspoedig. Alles bijelkaar was de vakantie een 14-daagse trip die we niet snel zullen vergeten.
Mocht u na het lezen van dit verslag vragen of opmerkingen hebben, laat deze dan achter op het VWV-Gastenboek. Daar zullen we dan reageren en kan extra informatie worden gegeven.

Erwin, Michiel en Sander

Feiten: rondje Stelvio Lengte: 102,1 km Hoogtemeters: 3230 hm Kenmerk: Steil en lang in prachtig landschap. Minimaal benodigd verzet: 39x28 (Dubbel) 30x26 (Triple), maar lichter kan absoluut geen kwaad! Tip: zorg voor warme kleding voor in de afdaling. De omstandigheden veranderen snel en zijn boven heel anders als beneden.

Feiten: "Drei Zinnen" ook wel "Tre Cime di Lavaredo" genoemd. Lengte: 107,7 km Hoogtemeters: 2360 hm Kenmerk: prachtige omgeving en steil hoogtepunt Minimaal benodigd verzet: 39x28 (Dubbel) 30x25 (Triple), maar lichter kan ook geen kwaad.

Feiten ‘Rondje Brunico’ Lengte: 50 km Hoogtemeters: 785 hm Kenmerk: Lang en steil Minimaal benodigd verzet: 39x27 (Dubbel) 30x25 (Triple)